svbdelfland - Wie vertelt

karper commissie > Wie vertelt

Wie vertelt

Een avondje pennen

Tja, daar zit je dan uit het raam te staren. Heerlijk weer, in de sloot waar je uitzicht op hebt liggen enkele karpers in het zonnetje, maar de klok geeft pas halverwege de dag aan. Even er tussenuit lukt niet, want een bespreking beperkt je in je vrijheid.
Eindelijk, de werkdag is om, lekker naar huis. Vrouw en kind vragen de aandacht, maar in je hoofd sta je al aan het water. Even eten, zoon naar bed brengen en dan nog even snel de spullen pakken. Hengel, schepnet en onthaakmat liggen nog in de auto, de struintas en voertas staan voor het grijpen. Nog even het bakje maïs uit de vriezer met warm water ontdooien en in de tas doen. Het voer, meestal gemengde kleine zaden (hennep, tarwe, gebroken kuikenvoer) en maïspellets, zitten nog in de tas, dus dat scheelt weer tijd. Na omgekleed te zijn kan ik eindelijk in de auto stappen en naar m’n visstek rijden. De stek ligt wel op fietsafstand, maar zo’n auto scheelt tijd en je kan er nog eens wat in laten liggen. Het weer is nog steeds lekker, beetje zon, licht briesje.
Het is iets over achten en ik ben bij het water aangekomen. Er is niemand aanwezig, wat me niet verbaast. Hier wordt zelden gevist en zeker niet ’s avonds. Het water ligt tussen de kassen en is op z’n breedst ongeveer een meter of 15. Het formaat karper zal waarschijnlijk maximaal 80 cm zijn, maar groter dan 70 cm heb ik ze nog niet gevangen. Het is een mooi formaat vis om te belagen met een 1,5 lbs hengel en een centerpinreel met 25/00. Een klein pennetje en dito haakje maken het geheel af. Het ritme van de dag verandert. Van het geleefd worden door afspraken en verplichtingen doe je aan het water alles in je eigen tempo. De vogels zorgen de nodige achtergrondmuziek.
Het vissen begint bij mij met het aanleggen van enkele voerstekjes. Ik kan dan meteen zien of er al wat bedrijvigheid in de vorm van kolken, golven of aassporen waar te nemen is. Hierop speel ik dan in door vlakbij de plek waar ik vis vermoed, een voerplekje maken. Kijk daar, een kolk. Dat is mooi voor de ingang van een zijslootje, daar gaan een paar handjes voer in. Bruggen, duikers, rietplukken, kruisingen, het zijn allemaal bekende stekken.
Afhankelijk van het water en de stekken bevoer ik zo’n 3 tot 6 stekken. Per stek gaan er dan 4 handen voer in. Zo’n voerrondje kan makkelijk een half uur duren, dit is natuurlijk sterk afhankelijk van de loopafstand tussen de stekken. Bij dit water ben ik binnen 20 minuten weer terug bij de auto. Ik pak even wat te drinken en te eten, voordat ik m’n spullen uit de auto haal.
Ik schuif m’n hengel in elkaar en controleer lijn en haak. Met schepnet, struintas en onthaakmat ga ik op weg naar de eerste stek.
Hier aangekomen zie ik wel wat belletjes, maar dit lijkt op bodemgas. Toch maar even inleggen. Het pennetje houd ik in de gaten houden, maar met een schuin oog observeer ik de rest van het water. Verderop zie ik een flinke boeggolf op een plek waar ik niet kan komen, het blijft gissen wat het was.
Zo’n 10 minuten gaan voorbij zonder teken van leven, tijd voor de volgende stek. Dit is aan de andere zijde van de brug in een hoek. Enkele meters verder zit een meerkoet op haar nest. Ze blijft rustig zitten. Ik heb m’n stek op eerbiedige afstand gemaakt. Vlakbij de stek komt al meteen een flink bruisspoor omhoog, 2 tellen later is het al op een andere plek. Mijn ervaring is dat dit vaak brasem blijkt te zijn. Deze vissen steken hun kop even in de bodem en verplaatsen zich daarna weer. De vis heeft blijkbaar andere interesses, want de vis komt niet op m’n voerplek. Alleen wat kleine tikjes op de pen, maar hier valt niet op aan te slaan.
Op naar de volgende stek, dit is er eentje in een ondiep slootje waar ik al diverse golven en kolken heb gezien. Nu zie ik duidelijk een aasspoor met kleine kolkjes aan de oppervlakte. Voorzichtig in het aasspoor inleggen en afwachten. De vis heeft duidelijk geen trek in maïs, het aasspoor blijft doorgaan, maar het pennetje geeft geen krimp. De vis verplaatst zich en ik doe hetzelfde met het aas. Weer geen reactie. Uiteindelijk vindt de vis het genoeg en het aasspoor komt niet meer terug.
Dan loop ik naar de vierde stek, hier zie ik zowaar enkele kleine kolken. Voorzichtig m’n aas laten zakken en afwachten. Er zijn weer enkele kleine stootjes te zien, eventjes duikt m’n pennetje onder. Ik verstrak om aan te slaan, maar voordat ik maar kan bewegen, zie ik een boeggolf wegvluchten…
Dan maar doorlopen naar een andere stek. Tijdens het lopen zie ik weer een mooi aasspoor. Dit houdt lang op dezelfde plek aan en geeft mij de gelegenheid om voorzichtig bovenop het bruispakket in te leggen. Het is een gok in welke richting de vis staat tijdens het azen, dus om niet op de rug van de vis in te leggen, laat ik midden in het bruispakket het aas zakken. De vis blijft even doorblazen, maar laat het aas met rust. Een metertje verder gaat de vis weer verder met azen. Ik volg met het aas. Even lijkt het of de vis is gestopt en weggezwommen, maar dan beweegt het pennetje duidelijk van me af. De aanslag is doeltreffend en de karper direct op gang. Dan pas ervaar je hoe direct het vissen met een centerpin is. De slip is je hand op de reel en door de druk te verhogen of te verlagen, regel je de weerstand die je wilt geven op de wegzwemmende karper. Het is even aftasten, want de vis gaat er zo hard vandoor, dat ik vermoed dat de vis verkeerd gehaakt is. Na een meter of 20 stopt de vis en kan ik lijn winnen. Ik durf wat meer druk te geven en door de manier van zwemmen lijkt de vis toch goed gehaakt. Na een vijftal minuten ligt de vis klaar om geschept te worden. De haak zit netjes voor in de bek. Het onthaken is een fluitje van een cent, ik vis tenslotte al zo lang ik een hengel vasthoud, zonder weerhaak (wel platgeknepen). De vis is bijna 60 cm, da’s een leuk begin, ik ben net een half uurtje bezig. Even verderop komen 2 futen met hun jongen op de rug de hoek om gezwommen.
De volgende stek is naast een duiker. Deze stek ligt ook voor een zijsloot. Al direct na het inleggen wordt duidelijk dat er ook hier vis op de stek aanwezig is. Een enkele keer draait het pennetje een rondje onder water, wat meestal erop duidt dat een staart het pennetje beroert. Dan, opeens, loopt het pennetje weg. Ook deze aanslag is raak. Ik moet alle zeilen bijzetten om te voorkomen dat de vis door de takken aan de overkant zwemt. De hengel staat heerlijk krom, de druk op de centerpinreel is hoog. Ook een rieteilandje lijkt opeens een mooie plek waar de vis naartoe wil. De vis is duidelijk sterker dan de vorige, maar de ruimte die de vis hier heeft, is beperkt. Hierdoor blijft een lange run uit. Dan is het zover, de vis geeft zich over. Er hangt een mooi buikje onder, de vis is tegen de 70 cm.
In het zijslootje zijn al de hele avond golven te zien, maar het is nog niet gelukt om de daders hiervan te zien. Ik besluit om het toch even te proberen, want ook in dit slootje zijn een paar handjes voer te water gegaan.
Op de voerstek is niets te zien, dus ik loop terug naar de stek waar ik ben begonnen. Het begint al te schemeren en ik ga wat sneller naar een andere stek. De derde stek geeft weer wat leven, de pen is door de schemering even niet zichtbaar, maar een buigende hengeltop duidt op vis! Het is deze keer een leuke brasem die trek had in de maïs.
Ik ben toch wel nieuwsgierig naar de vissen die actief zijn in het slootje en ga hier lekker in het gras zitten wachten totdat ik beet krijg. Het is al aardig donker, maar door het tegenlicht en een ander kleur topje is het pennetje toch net te zien. Normaal gesproken gebruik ik in het donker een breekstaafje met een stukje siliconeslang, maar ik vis toch niet lang meer door. Eindelijk is het zover, de pen gaat lopen. Ik sla aan en… een kroeskarper is even de pineut. In het slootje vluchten diverse golven weg, ook enkele grote. Dit zouden wel eens karpers kunnen zijn geweest. Na deze laatste vis vind ik het genoeg. Ik ben nu een uurtje aan het vissen geweest en heb enkele leuke vissen gevangen. Ik heb weinig geduld (echt waar!) en het fijne van penvissen is dat je zonder veel voorbereidingen toch je favoriete vis kunt belagen, ook al heb je ‘s avonds maar een paar uurtjes de tijd. Het voeren, lopen en vissen brengt mij toch de rust die ik nodig heb om m’n gedachten weer op een rij te krijgen.

Maurits Hanemaaijer

Wie verteld.

Op deze pagina komt elke keer weer een nieuwe ervaring of een leuk verhaal te staan, heb jij ook een leuke ervaring of een leuk verhaal en je wilt het met iedereen delen mail het naar karpercommissie@svbdelfland.nl en wij zetten het op de site.

Fabiënne , ons vrouwelijke karpercommissielid trapt als eerste af met haar verhaal.

Als eerste en, tot nu toe, enige vrouwelijk lid van de karpercommissie is mij gevraagd om een stukje te schrijven over hoe het is om als vrouw zijnde te vissen. Ik wil daar kort iets over vertellen.
De reacties van karpervissers is vaak positief: ze vinden het leuk en vinden mijn vriend dan een mazzelaar, omdat zij vaak “in overleg met het vrouwtje” gaan vissen en mijn vriend hoeft dat in hun ogen niet. Ik ga niet altijd mee vissen (ik werk in de zorg), dus hij gaat ook alleen of met een maatje vissen.
De reacties van controleurs (GZH, politie, Boa’s) is jammer genoeg bijna altijd negatief. Ze nemen je niet serieus. Er komen altijd opmerkingen als: “jij zit er zeker bij, zodat hij met 4 hengels kan vissen” of “oh, het vrouwtje is erbij, houden jullie het rustig?”. Nou, geen van allen! Het is echt vervelend om zulke opmerkingen te krijgen als je gewoon met je hobby bezig bent! Oké, door mijn vriend ben ik het karpervissen leuk gaan vinden, maar ik vis toch echt zelf. Ik heb mijn eigen spullen, mijn eigen plu (want als je samen in een 2man dome zit, nemen ze je helemaal niet serieus) en zit door weer en wind. Nou, dat doe je niet als je er zelf geen plezier in hebt, toch?!
Zo, dat wilde ik even met jullie delen! Nu ga ik wat leukers schrijven.
In de zomervakantie gaan wij 3 weken vissen. We blijven gewoon in Nederland: paar nachten (meestal 2) vissen, nachtje naar huis, en weer naar de waterkant. Heerlijk vind ik dat!
Afgelopen vakantie begon niet helemaal soepeltjes, we zijn een hoop wateren af geweest, maar jammer genoeg met weinig resultaat. De laatste week gingen we naar een, voor ons bekent, water dichter bij huis, omdat we nu echt een visje wilde vangen. Nou, dit was een sessie met nieuwe ervaringen voor mij! Als eerste: met alle spullen over varen. Tot nu toe zijn we altijd op stekken gaan zitten die op loopafstand van de auto waren, maar nu gingen we varen, zodat we geen last hadden van de hengeldruk vanaf de standaard stekken. Ik vond het best spannend, zo’n zodiac vol geladen met spullen en er zelf ook nog bij zitten(ben niet zo gek op boten met een wiebelende bodem), maar alles ging goed.
Alle spullen neerzetten, uit varen en dan wachten en hopen.
Ik had wel al verhalen van “vroeger” gehoord, dat je zoveel runs had, dat je soms je hengels binnen draaide, omdat je even bij wilde komen. Ik geloofde die verhalen wel, maar kon ze mij niet indenken en had het nooit meegemaakt. Nou, ik kan er nu, gedeeltelijk, over mee praten. Om het 1,5 uur een run en ook nog overdag met 30 graden! Daar krijg je het warm en echt zware armen van, maar wat een geweldige ervaring!
De eerste vis meldde zich binnen 2 uur. Helaas is deze verspeeld door het risicovol vissen onder de takken. Later die dag/begin van de avond 2 mooie schups op de kant. Verder een rustige nacht. De volgende dag ging het los! Van 9.00 tot 16.00 kwamen ze om het 1,5 uur. Later op de avond nog 1 mooie spiegel op de kant, verder weer een rustige nacht. De volgende dag nog 2 schups en 2 verspilt, de laatste dag waren ze ons ook weer te slim af, maar ja, dan moet je niet in de takken vissen…..
Het was een hele leuke sessie die de vakantie goed afsloot!het leuke is nog dat we beide hetzelfde ritme hadden: 2 schups, 2 spiegels en weer 2 schups. Pat zijn vissen varieerde tussen de 9 en 14,1 kilo. De mijne kwamen (helaas) niet boven de 10 kilo: tussen 8,7 en 9,5 kilo, maar vis is vis en het was een leuke sessie!
Na 3 nachten gingen we met een goed gevoel weer naar huis. Thuis eerst de foto’s bekeken en dan heerlijk douchen, want daar verlang je na 4 dagen toch wel naar…….Helaas zit de vakantie er weer op, maar met de nachtvisvergunning gaan we gewoon nog even lekker door in het najaar! Hopelijk vangen we dan ook nog een paar mooie vissen! Natuurlijk gaan we als karpercommissie ook weer flink aan de slag, dus……..het hele jaar bestaat bij ons uit: bezig zijn met onze gezamenlijke hobby!

Groetjes en kromme hengels! Fabiënne

Zaterdag 6 maart organiseerde de jeugdcommissie van Sportvisserij Zuidwest Nederland een instructiedag karpervissen voor haar jeugdbegeleiders.

Om 8.30 uur was Stefan bij mij en we gingen op weg naar Drimmelen waar we af hadden gesproken met Fabienne, Patrick & Theo. Toen we binnen kwamen kregen we eerst een bakkie koffie. Om 10.00 uur gingen we de zaal in en begon het. Er was een enthousiaste groep van 26 mannelijke en 1 vrouwelijke jeugdbegeleiders aanwezig. Inclusief de jeugdcommissie en jeugdcommissie van de karpergroep waren zo’n 40 mensen present. Na de opening van de voorzitter van Sportvisserij Zuidwest Nederland en de voorzitter van de jeugdcommissie werd er door de groep aandachtig geluisterd naar de presentatie van Bart van Bezouw over het karpervissen, de visveiligheid en de activiteiten van de jeugdcommissie van KSN. Zij hadden vele materialen meegesleept om goed te kunnen demonstreren. Ook werd er levendig gediscussieerd over de aanpak van het karpervissen.

Hierna volgde een workshop onderlijnen knopen, welke door alle deelnemers zeer serieus werd gevolgd. Na de goed verzorgde lunch volgde nog een workshop boilies maken, het leek wel op een kookcursus met al de ingrediënten en smaakstoffen die gebruikt werden. De zelf gemaakte boilies mochten na afloop mee naar huis worden genomen. Met een vragenronde en een laatste drankje werd de dag afgesloten.

Teun Pasterkamp